Theaterdöntjes

Vertellnis van Willi Minauf:

Van elkeen Bühnmaat word he 'Onkel Willi' nömt, vertellde ut sien "geelet" Theaterleben de Geschicht van den Schauspielkollegen, (nömt wi em Meyer) de speelde sienen Text un Gänge blots nah de Souffleuse. He weer to fuul to lehren!
As mal en Kolleg krank weer un Ersatz för em söcht word, meende Onkel Willis 'Schauspeeldirektor': "Das kann nur der 'Kollege Meyer' spielen! Der spielt doch nur nach Souffleuse!"
So is't ok scheen. As de Stöhnpahl em tupuuste: "Er geht in die Laube." Sä Meyer: "Ach guck an, e r geht in die Laube." As de Souffleuse em torechtwies: "Sie gehen in die Laube!" seggt Meyer: "Und, s i e geht auch in die Laube." De Topuustersche 'bölkte' nu: "Nein, SIE selber gehen in die Laube!!!" Meyer sä nu: "Na, denn will i c h man auch in die Laube gehen!" ;-)


Hett mien Fro (de weer fröher ok an de Bühn) mi vertellt:

As "Herr Staatsanwalt geiht angeln" speelt worde, sän de Kollegen van de Technik to de Inspektschon: "Holl den Staatsanwalt, wenn he afreisen will, so lang in'n Snack up, dat he sien Kuffers in'n letzten Momang upnehmen kann." (se harrn in de Kuffers Kontergewichte für den Iesernen Vorhang packt.) As de Staatsanwalt nu uptreden schull, wull he de Kuffers upbörn. - He flüsterte blots: " Ji Öös, ji!!!" Denn storte he up de Bühn un sä to de Wirtin: "Ik reis af!" De Wirtin: "Ahn Kuffers?!!!" He anterde: "De Kuffers lat Se man van den Knecht nabringen."


Heino Aden vertellde:

"As wie dat Stück "Peper un Salt" speelden, harrn de Kollegen mit de Requisiteuse (Erika Kaebe) afkatert se schull Fleegendraht in den Pankoken mit inbacken. As ik den Pannkoken van den Fleegendraht kratzte, makte dat Meß jümmers 'R r r r r r t' up den Fleegendraht, un de Kolleg (Enno Buß) sä: 'Siet wenn ett man Pankoken denn as Schollen? ? ?'"


Een eegen Beleevnis:

As ik den 'Graf' in dat Stück: "Dat Spöökhuus" spelde, seet ok Irma, een Bekannnte, in'n Saal. Ik moß jümmers mit mien Vagelbuur in ne Truhe krupen. As ik (laut Buch) eenmal den Vogelbuur up'n Disch 'vergeet', reep Irma: "Günner, Günner dien Vagel!!!" So iberk weer se 'mitgahn'.


Wat mi sülms passert is:

Eenmal flatterde mien anbackten Bart un schree na Mastix - dat ik mi nich anners to helpen wuss, na achtern to bölken, wo de Musik und dat Volk afmarscheerden, "Mastix, to de Inspizientin!" Eene Kollegin nickoppde dat se verstahn harr. As ik denn to mien Kolleg sä, (de wuß dat ik mi verkleed harr; dat Publikum genauso) un mit mi up de Bühn stunn: "Ik mutt mien Bart mal neet anbacken, unnerholl de Lüüd man ne korte Tiet" un verswunn to de Inspizientin,- wo aber noch keen Mastix ankamen weer. Ik heff mi dann so hulpen, dat ik, wenn de Bart anfung to flattern, von dat Publikum afdreiht heff, un den Bart andrückt heff, wat aber nur ne korte Tiet hulpen hett.


As ik de Regie harr:

In dat Stück "Mamsell Betty" passeerde folgendet: Een Kollegin harr een "black out" (seggt man an de Bühn) un leep eenfach midden in den Satz den de Rull vörschreef, van de Bühn um in´t Rullenbook natokieken. "Mamsell Betty" fragde: "wat is denn nu? - se wull mi doch wat vertellen?" - as de Kollegin int Book nakeken harr, weer se wedder up de Bühn mit den Satz: "Wat ik noch seggen wull" - speelde se, as dat in dat Rullenbok vörschreben weer, as wenn nix nich weesen weer, wieter.