|
Mien Moderspraak Von Klaus Groth Min Modersprak, wa klingst du schön! Wa büst du mi' vertrut! Weer ok min Hart as Stahl und Steen, du drevst den Stolt herut. Du bögst min stiwe Nack so licht As Moder mit ern Arm, Du fichelst mi umt' Angesicht Un still is alle Larm. Ik föhl mi as en lüttjet Kind, De ganze Welt ist weg. Du pust mi as en Voerjahrswind De kranke Boß torecht. Min Obbe folt mi noch de Hann' Un seggt to mi: "Nu be!” Un "Vaderunser" fang ik an, As ik wul fröher de. Un föhl so deep: dat ward verstan,
So sprickt dat Hart sik ut. Un Rau vunn Himmel weiht mi an Un Allns is wedder gut. Min Modersprak, so slicht und recht, Du ole frame Red! Wenn blot en Mund "min Vader" seggt, So klingt mi 't as en Bed. So herrli klingt mi keen Musik Un singt keen Nachdigal; Mi lopt je glik in Ogenblick De hellen Thran hendal. |